To Zanarkand Piano Cover

New video upload on my channel. I performing "To Zanarkand".
"Like" if you like and subscribe if you want!
Thanks for watching! :D

Σκέψεις από την Σκοτεινή γωνιά : Μέρος 2ο

    Σκέψεις από την Σκοτεινή γωνιά : Μέρος 2ο

     Πριν αρχίσω θα ήθελα να διευκρινίσω ότι οι απόψεις που πρόκειται να ακολουθήσουν είναι αποκλειστικά δικές μου. Δεν πρόκειται για πολιτική προπαγάνδα και σίγουρα δεν έχω σκοπό να πληγώσω/προσβάλω πολιτικές ιδεολογίες και συνεπώς και άτομα/ομάδες ατόμων.

     Όταν δημιούργησα το ιστιολόγιο είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ με πολιτικά ζητήματα. Δυστυχώς όμως όπως έχει αποδειχτεί πολλές φορές έχω συνείδηση... Σαφώς και δεν μιλώ για πολιτική συνείδηση. Είμαι υπερβολικά ανώριμος (και ποιος δεν είναι άλλωστε) για να μπορέσω να έχω ολοκληρωμένη αλλά και αδιάφθορη πολιτική συνείδηση , μιλάω για κοινωνική συνείδηση. Σε κάποιο βαθμό όλοι μέσα μας κρύβουμε έστω και μία στάλα ανθρωπιάς, μια φωνούλα που θα μας πει "Σταμάτα... Το παρατραβάς." όταν έχουμε ξεπεράσει την λεπτή αυτή γραμμή μεταξύ πολιτισμού και αγριότητας. Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι το ότι παρόλα όσα έχω δει συνεχίζω να είμαι όσο αφελής ήμουν.

"Όλοι μέσα μας κρύβουμε έστω και μία στάλα ανθρωπιάς..."

Υπερβολή...

"Κάποιοι μέσα μας κρύβουμε έστω και μία στάλα ανθρωπιάς..."

Υποτίμηση...

"Αρκετοί μέσα μας κρύβουμε έστω και μία στάλα ανθρωπιάς..."

    Νομίζω ότι αυτή είναι η σωστότερη δυνατή διατύπωση. Δυστυχώς ή ευτυχώς (δεν ξέρω αν η άποψη μου οφειλόταν σε αφέλεια ή σε αθωότητα) για αρκετό καιρό πίστευα ως σωστή την πρώτη διατύπωση της πρότασης. Αφού αντιμετώπισα τα πρώτα σοκαριστικά γεγονότα της τότε πολιτικής επικαιρότητας άλλαξα ιδεολογικό προσανατολισμό και άρχισα να πιστεύω στην ορθότητα της δεύτερης διατύπωσης. Ήξερα ότι υπήρχαν τουλάχιστον δύο ή τρία άτομα στην χώρα μας που ξέραν τι θα πει ανθρωπιά. Δεν άργησα να ανακαλύψω ότι ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων είχε παρόμοιους "ηθικούς"-αν θέλετε- προβληματισμούς με τους δικούς μου. Και έτσι πέρασα στην τρίτη διατύπωση της πρότασης. Μόνο που παρότι ήμασταν αρκετοί το μόνο που κάναμε ήταν να διαμαρτυρόμαστε ο ένας στο άλλον ή απλώς να δραστηριοποιούμαστε φαινομενικά μέσω ανώνυμων διαδηλώσεων που δεν επιφέρουν καν ουσιαστικά αποτελέσματα.

     Το να μιλάς για ηθική κρίση στην ολότητα μιας χώρας είναι σίγουρα υπερβολή. Είναι όμως έγκλημα να μιλάς για ηθική κρίση στη πλειονότητα των πολιτικών ηγετών; Όχι απ' όσο γνωρίζω. Πλατειάζω όμως και δεν θέλω να καταντήσω κουραστικός. Τα πράγματα είναι απλά... Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα - και το τονίζω ΠΑΝΤΑ- έφταιγαν άλλοι. "Άλλοι" που ποτέ κανείς δεν προσδιόριζε. "Άλλοι" που ο μέσος Έλληνας κάποτε πίστευε ότι υπάρχουν. Τρομοκρατημένοι οι τότε πολίτες-ψηφοφόροι θέλανε να αντιμετωπίσουν αυτόν τον αναπάντεχο στρατό "άλλων". Η λύση ήταν προφανής: Πάντα η δημοκρατία Τους. Ψηφίζω σημαίνει είμαι ενεργός πολιτικά...

Λάθος! 

Με όλο το θάρρος θα πω ότι στην σημερινή Ελληνική κοινωνία αυτό είναι απλά ουτοπικό. Ο ψήφος έχει πλέον λάβει θέση χρήματος. Θα δανειστώ ένα ορισμό από ένα βιβλίο που το κράτος έχει κρίνει κατάλληλο για διδασκαλία στους μαθητές της Γ' Λυκείου.

"Χρήμα είναι ο,τιδήποτε η κοινωνία αποδέχεται ως γενικό μέσο ανταλλαγής." 

Δεν συμφωνείται; Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Όλοι έχουμε δεχτεί προσφορές του τύπου:

"Ψήφισε με εσύ και θα δω τι μπορεί να γίνει με τον γιό σου." Ψήφος έναντι δουλειάς. Εφόσον κάποιοι από εμάς δέχονται τέτοιου είδους ανταλλαγές μπορούμε να μιλήσουμε για συναλλαγή. Ουσιαστικά όμως η Δημοκρατία Τους καταντά συναλλαγή και μόνο που υπάρχει η σκέψη από την πλευρά ενός πολιτικού να ανταλλάξει την ψήφο ενός πολίτη με οποιοδήποτε υλικό ή άυλο αγαθό. Στο σημείο αυτό να κάνω μια διευκρίνηση ώστε να μην παρεξηγηθούν τα λόγια μου. Σαφώς και είναι δουλειά των πολιτικών να διεκδικούν τη ψήφο του λαού προσφέροντας του καλύτερες συνθήκες ζωής. Αλλά στο προσκήνιο. Και σίγουρα προσφέροντας αυτά που είναι δυνατό να προσφερθούν και όχι κούφιες υποσχέσεις που ο μόνος τους σκοπός είναι η ψηφοθηρία. Αυτό που υποθέτω πως δεν καταλαβαίνει η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών είναι το εξής. Πολιτικός οφείλει να είναι αυτός που με τις ιδέες του αλλά και κυρίως με τις πράξεις του έχει σκοπό να κάνει την χώρα του ένα καλύτερο μέρος για να ζεις. Και κάπου εδώ χάνουν το παιχνίδι. Έχουν μπερδέψει τις εκλογές με κάποιον φτηνό πανελλήνιο διαγωνισμό τραγουδιού όπου "Εσύ αποφασίζεις!". Όταν κάποιος χρίζεται βουλευτής δεν κερδίζει φήμη. Αντιθέτως επιφορτίζεται με ευθύνες. Αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις υποχρεώσεις τις οποίες έλαβε εν γνώση του και πολλές από τις οποίες ο ίδιος δημιούργησε προφανώς και το χρίσμα του είναι άχρηστο για τον πολύ απλό λόγο του ότι δεν είναι ικανός να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της θέσης του. Δεν νομίζω ότι το βουλευτικό σύστημα διαφέρει τόσο πολύ από μια πολυεθνική εταιρία. Όποιος δεν κάνει σωστά την δουλειά του οφείλει να αντικαθίσταται. Νομίζω ότι είναι απλή λογική -αν θέλουμε να μιλάμε για αποτελεσματική διοίκηση μιας χώρας- οι ηγέτες να είναι απολύτως συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Αλλά τι να το κάνεις; Ο άνθρωπος όταν μυρίζεται έστω και την παραμικρή σταγόνα εξουσίας τρέχει και προσπαθεί να βγάλει από την μύγα ξύγκι. Δεν είμαστε αδιάφθοροι. Αλλά είναι υποχρέωση μας να κρατάμε τους λιγότερο αδιάφθορους μακριά από την ηγεσία μας. Καλό θα ήταν να διευκρινίσω ότι δεν μιλάω για κρίση του δημοκρατικού πολιτεύματος αλλά για λανθασμένη εφαρμογή του.


     Ας επιστρέψω όμως στο θέμα των "άλλων". Όσοι οι "άλλοι" ήταν απρόσωποι ο λαός απλά φοβόταν. (ο φόβος ανέκαθεν υπήρξε όπλο κάθε δικτατορικού καθεστώτος η εφαρμογή του στην δημοκρατία δεν θα θεωρούντο θεμιτή) Ύστερα από κάποιο σημείο οι "άλλοι" προσωποποιήθηκαν παίρνοντας την μορφή των προηγουμένων κυβερνήσεων. Και εδώ αρχίζει το αστείο. Ο κόσμος δεν φοβάται πια, εξοργίζεται. Όμως εξοργίζεται με τα λάθος άτομα. Εξοργίζεται με τον εαυτό του. Καταριέται την αφέλεια του, την λανθασμένη του επιλογή. "Δεν θα ξανακάνω το ίδιο λάθος." λέει. Έλα όμως που το κάνει, καθώς κάποια στιγμή οι επόμενοι θα έρθουν και για αυτούς οι αλάνθαστοι προηγούμενοι θα φταίνε όπως φταίγανε και οι προκάτοχοι τους αλλά και οι προκάτοχοι των προκατόχων τους αλλά και οι ανώνυμοι "άλλοι".

Μπερδευτήκατε;  

Μα έτσι πρέπει... Όταν ο λαός είναι μπερδεμένος κάνει πιο εύκολα λάθη και η διαφθορά ανεβαίνει στα διοικητικά κλιμάκια. Μα σίγουρα έχετε ακούσει την φράση "Δεν ξέρω τι έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση αλλά εμείς..." Σας αρέσει; Πλέων όχι. Πλέων ο λαός εξοργίζεται όχι με τον εαυτό του αλλά με αυτούς που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα αντί να ψάχνουν να βρουν λύσεις. Μα συνεχίζουν να προσπαθούν να διαφοροποιήσουν τους εαυτούς τους από τους προκατόχους τους γιατί αυτοί είναι διαφορετικοί... Είναι καλύτεροι. 

     Τώρα όμως φτάσαμε στο κρίσιμο σημείο της όλης υπόθεσης. Γιατί τους τελευταίους μήνες εισέβαλε στην πολιτική μας ζωή μια νέα γενιά "άλλων". Το πλέων σοκαριστικό είναι ότι αυτοί οι "άλλοι"... είμαστε εμείς... Εμείς που "Μαζί τα φάγαμε." εμείς που όταν προσπαθήσαμε να διαμαρτυρηθούμε για την στέρηση δικαιωμάτων που θεωρούσαμε δεδομένα θεωρηθήκαμε υποχείρια συμφερόντων. Θα ήθελα να παρεμβάλλω ένα πειστήριο σε αυτό το σημείο. Ίσως γνωρίζεται για την επερχόμενη συγχώνευση ή διακοπή λειτουργίας των μικρότερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της επικράτειας. Δεν θέλω να πάρω θέση στο θέμα αλλά θα πω δυο πράγματα. Η υπόθεση αυτή έχει διπλή φύση. Προφανώς οικονομική φύση (αυτός είναι και ο λόγος που πρόκειται να παρθούν τα συγκεκριμένα μέτρα άλλωστε) αλλά και κοινωνική φύση. Όσο αυτές οι δύο φύσεις δεν μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά η απόφαση της κυβέρνησης θα είναι ένα μεγάλο λάθος. Εν όψει λοιπόν αυτών των μέτρων πολύ μαθητές διαδήλωσαν ή κατέλαβαν τα σχολεία τους προκειμένου να αντιτεθούν στα μέτρα αυτά. Να λοιπόν τι δήλωσε σχετικά με το θέμα  η Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων σε δελτίο τύπου που δημοσιεύθηκε στις 18/03/2011:

"Θα ήθελα να κάνω έκκληση σε ορισμένους  φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Εκπαίδευσης, να μην εμπλέκουν τα παιδιά σε αντιπαραθέσεις, που αφορούν στη διοικητική αναδιάρθρωση της Εκπαίδευσης. Το Υπουργείο Παιδείας είναι ανοιχτό σε κάθε συζήτηση, σε κάθε κριτική και αντιπαράθεση, υπάρχει όμως μια «κόκκινη γραμμή». Δεν μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί τα παιδιά και την εκπαίδευσή τους: να βγαίνουν τα παιδιά από τις τάξεις και να χρησιμοποιούνται ως θέαμα σε κανάλια και μάλιστα σε  ώρες μαθήματος. Είναι πολύ σημαντικό να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η κατάθεση των επιχειρημάτων στο συγκεκριμένο θέμα."

Ελπίζω τα παιδιά να συνεργαστούν και να ανταποκριθούν στον διάλογο ο οποίος ελπίζω να λήξει αίσια και όχι με πλήρη αγνόησή των επιχειρημάτων. Παρεμπιπτόντως λέγοντας παιδιά αναφέρομαι φυσικά στα παιδιά της Βουλής. 

     Τελευταίο (δεν ιεραρχώ απλώς όλα πρέπει να γραφούν σε ορισμένη σειρά) ζήτημα που με απασχόλησε είναι σαφώς το ζήτημα των μεταναστών και την σύγχυση που προκάλεσε στο ελληνικό λαό. Είδα άσχημα πράγματα. Είδα τέρατα. Είδα καταστάσεις οριακής παράνοιας. Αηδίασα και μόνο που τους είδα...και μόνο που τους άκουσα...και μόνο που συζήτησα μαζί τους. Όσοι δεν κλείσατε το blog μετά από αυτές τις δηλώσεις τολμώ να πω ότι με απογοητεύσατε. Γιατί ίσως είστε και εσείς ένα από αυτά τα τέρατα. Δεν μιλώ για τους μετανάστες φυσικά. Μιλώ για τους "καθαρόαιμους" Έλληνες που μια καταλυμένη γωνία στην σάπια πόλη τους, τους έκανε να πανικοβληθούν. Μια λέξη από εμένα...

ΞΕΧΝΑΜΕ!     

Πόσοι από εμάς υπήρξαν οικονομικοί μετανάστες σε άλλες χώρες;

Πόσοι από εμάς υπήρξαν θύματα παρόμοιας συμπεριφοράς;

Τι σχέση έχει η πολιτική με το ζήτημα; Σαφώς και έχει. Δεν μιλώ βέβαια για την διχόνοια μεταξύ ρατσιστών και αναρχικών ( γιατί πλέων όσοι υποστηρίζουμε ίσα δικαιώματα για όλους είμαστε στην καλύτερη των περιπτώσεων αναρχικοί ή ανθέλληνες.). Μιλώ για την κατάσταση που οδήγησε σε αυτή την διχόνοια. Όσο παράξενο και αν σας φαίνεται υποστηρίζω ανέτοιμο κρατικό μηχανισμό. Δεν έχουμε δικαίωμα να αφήνουμε 300 ανθρώπους εν γνώση μας να πεθαίνουν για 44 ημέρες! Ανεξαρτήτου φύλου, εθνικότητας ή θρησκείας παραμένουν άνθρωποι αν και εμείς αρνούμαστε να τους αποδεχτούμε ως τέτοιους. Το είπε και ο ποιητής άλλωστε...


Όχι, δεν υπάρχει εκεί ζωή, ούτε και θάνατος
Όσοι εκεί πέθαναν νεκροί δεν έγιναν.
Τίποτα δεν έγιναν
Κανείς δεν τους έψαξε
Κανείς δεν τους έντυσε.
Εκεί δεν είναι σύνορα,
πεδιάδες ατέλειωτες, χείμαρροι και όχθες
Δεν είναι.

Αυτή η στάλα ανθρωπιάς που λέγαμε εξατμίστηκε από πολλές καρδιές όταν ήρθε αυτό το περιστατικό στο προσκήνιο. "Ας τους αφήσουν να πεθάνουν!", "Ας μην ερχόντουσαν εδώ! Γιατί να έρθουν δηλαδή;", "Είναι άξιοι της μοίρας τους.". Εκπληκτικά επιχειρήματα δεν συμφωνείται; 

ΞΕΧΝΑΜΕ!     

Η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι πέρασμα προς κάθε γωνιά του κόσμου. Οι άνθρωποι αυτοί ζητήσανε απλώς να περάσουν από τα εδάφη μας και να φύγουν σε αναζήτηση καλύτερης ζωής. Όλοι τους είχαν λόγους που φύγανε από τις χώρες τους. Λόγους που εμάς δεν μας αφορούν. Γιατί όμως μιλώ για ανέτοιμο κρατικό μηχανισμό; Είναι απλό. Αν είχαμε σωστά οργανωμένο κράτος οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θα μπαίνανε και θα βγαίνανε από την Ελλάδα σε λιγότερο από 24 ώρες. Και ακόμα και στην περίπτωση που θα επιθυμούσαν να μείνουν θα το μπορούσαν χωρίς κανένα πρόβλημα. Όμως τίποτα από τα δύο δεν μπορεί να γίνει. Γιατί κακά τα ψέματα δεν είμαστε πλέων κύριοι του εαυτού μας. Δεν έχουμε λεφτά επομένως αναγκαζόμαστε να ακολουθούμε εντολές. Η Αθήνα είναι τόπος συγκέντρωσης μεταναστών επειδή οι άνθρωποι αυτοί περιμένουν τα χαρτιά τους. Αν είχαν σκοπό να μείνουν θα είχαν ήδη εξαπλωθεί σε κάθε γωνιά της επαρχίας όπου και υπάρχουν και καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές. Εδώ θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τα λόγια κάποιου γνωστού τον οποίο όμως δεν θα ονομάσω.


"Αν πρέπει να φύγουν 300 άτομα από την χώρα σίγουρα αυτοί δεν είναι οι καταληψίες της Νομικής." 

Απ' ότι καταλαβαίνετε η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν βρίσκεται στην φραγή της εισόδου (ο εκπληκτικός φράχτης του κυρίου Παπουτσή) αλλά στο άνοιγμα της εξόδου. Αυτό που με θλίβει είναι ότι θέλουμε να τους αφήσουμε να φύγουνε και κάποιοι δεν μας το επιτρέπουν. Προφανώς μιλάω για τα ίδια άτομα που αποφάσισαν την συμμετοχή μας στον πόλεμο με την Λιβύη.



     Μακάρι να μπορούσα να συνεχίσω να γράφω επ' αόριστον αλλά και τα νεύρα των αναγνωστών έχουν όρια. Αν ρωτάτε το σκοπό αυτού του κειμένου δεν θα σας ικανοποιήσει η απάντηση. Απλοί προβληματισμοί που έπρεπε να βγούνε από το κεφάλι μου. Και που αξίζουν τον κόπο να μοιραστείς με άλλους. Η τουλάχιστον έτσι ελπίζω.


     Τέλος η επιφώνηση... Σε όσους συμμερίζονται τις απόψεις μου χαίρομαι που δεν είμαι μόνος μου. Σε όσους διαφωνούν θα χαρώ να ακούσω τις απόψεις και τα επιχειρήματα τους. Είστε όλοι ελεύθεροι να σχολιάσετε φυσικά και να μοιραστείτε το κείμενο με όποιον πιστεύετε. Καλό σας απόγευμα.

Βασίλειος Κ. 

             

                 

                                 

 

         

Άδειες Σκέψεις

Άδειες Σκέψεις

Άδειες σκέψεις από χαμένες καρδιές,

για ανεκπλήρωτους περιπάτους σε πόλεις ζοφερές

Άδειες σκέψεις που μου θυμίζουν το χτες,

γιατί είναι ο κόσμος μας μικρός και αν δεν πιστεύεις 

έλα... δες.

Όσο δεν ζω σε αυτά που οι κόσμοι τους θέλουνε να πιστεύω,

όσο η αντίδραση στο αίμα μου καίει κάθε κλισέ τους,

όσο η φωνή μου τους θυμίζει όσα φοβούνται και αποφεύγουν,

άλλο τόσο είμαι επικίνδυνος μα πες μου...

Είναι η μορφή μου που αδειάζει αυτές τις σκέψεις;

Είναι η φωνή μου ελπίζει να σε κάνει να πιστέψεις;

Είναι η ζωή μου μια ακόμη ιστορία;

μα σαν ξυπνάω ψυθιρίζω

"ελευθερία..."

Και αν δεν το βλέπετε οι κόσμοι σας είναι γεμάτοι αρετές,

ανυπότακτοι οι δούλοι σας και εσείς ανίδεοι αφέντες.

Βασίλειος Κ.

I wonder

I wonder

Lost for years on empty beaches

I wonder how could the sea-wind smell like...

When my mind wanders beyond the limits set by their logic

I wonder how far will I go thanks to my madness...

When the fire is trying to burn the sea I longed for

I wonder if the flames inside our hearts are strong enough to fulfill its job...

But whenever I am all by myself I do not have any other choices

I wonder...

What mistakes have I done despite my desire?

How worthy of respect am I, if I can not figure out my mistakes?

I am afraid I will never know,

but...

as never is quite a long time 

I will keep on

   wondering...

Vassilios K. 

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι

Χρόνια χαμένος σε άδειες παραλίες 

αναρωτιέμαι πως μπορεί να μυρίζει ο θαλασσινός αέρας...

Όταν το μυαλό μου περιπλανιέται πέρα από τα όρια που ορίζει η λογική τους

αναρωτιέμαι πόσο μακριά μπορεί να με πάει η τρέλα μου...

Όταν η φωτιά προσπαθεί να κάψει τη θάλασσα που ποθώ

αναρωτιέμαι αν οι φλόγες στις καρδιές μας,

αρκούν για να αποτελειώσουν το έργο της...

Μα κάθε φορά που μένω μόνος μου δεν έχω άλλη επιλογή.

Αναρωτιέμαι...

Τι λάθη μπορεί να έχω κάνει παρά την θέληση μου;

Πόσο άξιος σεβασμού είμαι αν δεν μπορώ να καταλάβω τα λάθη μου;

Φοβάμαι πως δεν θα το μάθω ποτέ,

αλλά...

μιας και το ποτέ είναι πολύς χρόνος εγώ απλώς 

θα συνεχίσω να

    αναρωτιέμαι...

Βασίλειος Κ.

Thoughts from the Dark Corner: Part 1

Thoughts from the Dark Corner: Part 1
 

Sometimes I wonder if it is right to interpret art.
I read a poem, I hear a song ...
I shudder ...
And here comes someone to talk about structures , about morphology, about hidden "concrete" meanings behind the words and sounds.
Perhaps we got overenthusiastic over mystery. We are seeking it so desperately, while insisting in calling our insanity love for knowledge.

"The fearful awakening of a campanile,
the culprit: faith must be the first one to wake up. "

How can one analyze such a simply stated meaning?
What else could lie behind those lyrics than the poet's desire to touch our hearts and finally through our emotions to awaken our faith?
We must not confuse speculation with standardization. Because such analysis is actually standardization. And let me believe that this analysis has nothing to do with the speculation that every artist wants to produce. Essentially, this kills the essence of art.
Somebody would say that Art is some kind of expression which manipulates emotions.

 

 Wrong.

Art is a voice.
A voice which you can not hear simply by having brains and ears.
The voice that so many have tried to silence, stealthily in the dark.
Who else could look like a terrible enemy of this mankind they are trying to create if not Art?
This Art whose main purpose is to awaken consciences.
This Art that touches our dreams and our hopes.
Even the most obscure verse gives us the strength to challenge it.
Those who forgot how to dream and how to talk started analyzing hoping to experience again the same feelings as when they could be touched.
As long as I have my sanity I will write.
If one decides to analyze what I can offer, one is free to do so. If he feels satisfaction with this fact, that would make me happy.
But I would love we discuss his conclusions. 

 

Vassilios K.

Σκέψεις από την Σκοτεινή γωνιά : Μέρος 1ο

Σκέψεις από την Σκοτεινή γωνιά : Μέρος 1ο

Ώρες, ώρες αναρωτιέμαι αν είναι σωστό να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την τέχνη.
Διαβάζω ένα ποίημα, ακούω ένα κομμάτι...
Ανατριχιάζω...
Και να σου πάλι κάποιος που έρχεται να μου μιλήσει για δομές, για μορφολογία, για κρυφά "συγκεκριμένα" νοήματα πίσω από τις λέξεις και τους ήχους.
Ίσως να μας ενθουσίασε υπερβολικά το μυστήριο.  Το αποζητούμε τόσο απελπισμένα και ταυτόχρονα επιμένουμε να αποκαλούμε τη τρέλα μας φιλομάθεια.

"Έντρομο αφυπνίζεται κάποιο καμπαναριό,

ένοχο: η πίστη πρέπει να ξυπνάει πρώτα."

Πως μπορεί κάποιος να αναλύσει ένα τόσο απλά διατυπωμένο νόημα; 

Τι άλλο θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από τους στίχους αυτούς εκτός από την επιθυμία της ποιήτριας να ακουμπήσει τις καρδιές μας και μέσω των συναισθημάτων μας τελικά να ξυπνήσει την πίστη;

Δεν πρέπει να συγχέουμε τον προβληματισμό με την τυποποίηση. Γιατί τέτοιου είδους ανάλυση περί τυποποίησης πρόκειται. Και επιτρέψτε μου να πιστεύω πως η ανάλυση αυτή δεν έχει σχέση με τον προβληματισμό που θέλει ο κάθε καλλιτέχνης να προκαλέσει. Ουσιαστικά κάτι τέτοιο σκοτώνει την ουσία της τέχνης. 

Η τέχνη είναι ένα είδος έκφρασης με συγκινησιακή δράση θα έλεγε κανείς.

Λάθος.

Τέχνη είναι η φωνή την οποία για να ακούσεις δεν αρκεί να έχεις μυαλό και αυτιά. 

Η φωνή που τόσοι και τόσοι προσπάθησαν να φιμώσουν, ύπουλα στα σκοτεινά. 

Ποιος άλλος θα μπορούσε να φανεί τρομερός εχθρός, της ανθρωπότητας που προσπαθούν να δημιουργήσουν αν όχι η τέχνη;

Η τέχνη, που ο κυρίως σκοπός της είναι να αφυπνίσει συνειδήσεις.

Η τέχνη, που αγγίζει τα όνειρα και τις ελπίδες μας. 

Ακόμα και ο πιο σκοτεινός στίχος μας δίνει την δύναμη να τον αμφισβητήσουμε.

Όσοι ξεχνούν πως να ονειρεύονται και πως να μιλούν αρχίζουν να αναλύουν ελπίζοντας να νοιώσουν ξανά όπως τότε που συγκινούνταν. 

Όσο έχω τα λογικά μου θα γράφω. 

Αν κάποιος αποφασίσει να αναλύσει αυτά που έχω να προσφέρω είναι ελεύθερος να το κάνει. Αν τον ικανοποιήσει το γεγονός αυτό, θα με κάνει χαρούμενο.

Πολύ θα ήθελα όμως να συζητήσουμε τα συμπεράσματα του.

Βασίλειος Κ. 

 

     

   

 

What to say?

What to say?



What to say?
You are scared ...
When you spoke they asked of you to keep silent.
You obeyed ...
When you shouted they complained that you bother.
You respected them...
But we are so wonderfully made.
To be afraid,
to obey,
      to respect ...

Sincerely ...
or rather:
Sincerely?
We run unarmed inside the chaos of this world.
Sincerely?
There are hands on our quivering shoulders.
Sincerely?
We are defenseless against their power.
Sincerely?

NO!

Who am I to speak sincerely
when sincerity is not a word into Their vocabulary? 

If we did not have any voice ...
how would we criticize the Guardians?


Vassilios K.

Τι να πείς;

Τι να Πείς

Τι να πεις;

Φοβάσαι...

Όταν μίλησες σου ζητήσανε να σωπάσεις.

Υπάκουσες...

Όταν φώναξες διαμαρτυρηθήκανε ότι ενοχλείς.

Σεβάστηκες...

Μα έτσι είμαστε πλασμένοι.

Να φοβόμαστε,

να υπακούμε,

να σεβόμαστε...

Ειλικρινά...

ή μάλλον:

Ειλικρινά;

Τρέχουμε άοπλοι στο χάος του κόσμου.

Ειλικρινά;

Υπάρχουνε χέρια στους τρεμάμενους ώμους μας.

Ειλικρινά;

Είμαστε ανυπεράσπιστοι μπροστά στην δύναμη τους.

Ειλικρινά;

ΌΧΙ!

Ποίος είμαι εγώ να μιλήσω ειλικρινά,

όταν η ειλικρίνεια δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο Τους;

Αν δεν είχαμε φωνή...

πως θα κριτικάραμε τους Φύλακες;

Βασίλειος Κ.