Άδειες Σκέψεις

Άδειες Σκέψεις

Άδειες σκέψεις από χαμένες καρδιές,

για ανεκπλήρωτους περιπάτους σε πόλεις ζοφερές

Άδειες σκέψεις που μου θυμίζουν το χτες,

γιατί είναι ο κόσμος μας μικρός και αν δεν πιστεύεις 

έλα... δες.

Όσο δεν ζω σε αυτά που οι κόσμοι τους θέλουνε να πιστεύω,

όσο η αντίδραση στο αίμα μου καίει κάθε κλισέ τους,

όσο η φωνή μου τους θυμίζει όσα φοβούνται και αποφεύγουν,

άλλο τόσο είμαι επικίνδυνος μα πες μου...

Είναι η μορφή μου που αδειάζει αυτές τις σκέψεις;

Είναι η φωνή μου ελπίζει να σε κάνει να πιστέψεις;

Είναι η ζωή μου μια ακόμη ιστορία;

μα σαν ξυπνάω ψυθιρίζω

"ελευθερία..."

Και αν δεν το βλέπετε οι κόσμοι σας είναι γεμάτοι αρετές,

ανυπότακτοι οι δούλοι σας και εσείς ανίδεοι αφέντες.

Βασίλειος Κ.

I wonder

I wonder

Lost for years on empty beaches

I wonder how could the sea-wind smell like...

When my mind wanders beyond the limits set by their logic

I wonder how far will I go thanks to my madness...

When the fire is trying to burn the sea I longed for

I wonder if the flames inside our hearts are strong enough to fulfill its job...

But whenever I am all by myself I do not have any other choices

I wonder...

What mistakes have I done despite my desire?

How worthy of respect am I, if I can not figure out my mistakes?

I am afraid I will never know,

but...

as never is quite a long time 

I will keep on

   wondering...

Vassilios K. 

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι

Χρόνια χαμένος σε άδειες παραλίες 

αναρωτιέμαι πως μπορεί να μυρίζει ο θαλασσινός αέρας...

Όταν το μυαλό μου περιπλανιέται πέρα από τα όρια που ορίζει η λογική τους

αναρωτιέμαι πόσο μακριά μπορεί να με πάει η τρέλα μου...

Όταν η φωτιά προσπαθεί να κάψει τη θάλασσα που ποθώ

αναρωτιέμαι αν οι φλόγες στις καρδιές μας,

αρκούν για να αποτελειώσουν το έργο της...

Μα κάθε φορά που μένω μόνος μου δεν έχω άλλη επιλογή.

Αναρωτιέμαι...

Τι λάθη μπορεί να έχω κάνει παρά την θέληση μου;

Πόσο άξιος σεβασμού είμαι αν δεν μπορώ να καταλάβω τα λάθη μου;

Φοβάμαι πως δεν θα το μάθω ποτέ,

αλλά...

μιας και το ποτέ είναι πολύς χρόνος εγώ απλώς 

θα συνεχίσω να

    αναρωτιέμαι...

Βασίλειος Κ.

Thoughts from the Dark Corner: Part 1

Thoughts from the Dark Corner: Part 1
 

Sometimes I wonder if it is right to interpret art.
I read a poem, I hear a song ...
I shudder ...
And here comes someone to talk about structures , about morphology, about hidden "concrete" meanings behind the words and sounds.
Perhaps we got overenthusiastic over mystery. We are seeking it so desperately, while insisting in calling our insanity love for knowledge.

"The fearful awakening of a campanile,
the culprit: faith must be the first one to wake up. "

How can one analyze such a simply stated meaning?
What else could lie behind those lyrics than the poet's desire to touch our hearts and finally through our emotions to awaken our faith?
We must not confuse speculation with standardization. Because such analysis is actually standardization. And let me believe that this analysis has nothing to do with the speculation that every artist wants to produce. Essentially, this kills the essence of art.
Somebody would say that Art is some kind of expression which manipulates emotions.

 

 Wrong.

Art is a voice.
A voice which you can not hear simply by having brains and ears.
The voice that so many have tried to silence, stealthily in the dark.
Who else could look like a terrible enemy of this mankind they are trying to create if not Art?
This Art whose main purpose is to awaken consciences.
This Art that touches our dreams and our hopes.
Even the most obscure verse gives us the strength to challenge it.
Those who forgot how to dream and how to talk started analyzing hoping to experience again the same feelings as when they could be touched.
As long as I have my sanity I will write.
If one decides to analyze what I can offer, one is free to do so. If he feels satisfaction with this fact, that would make me happy.
But I would love we discuss his conclusions. 

 

Vassilios K.

Σκέψεις από την Σκοτεινή γωνιά : Μέρος 1ο

Σκέψεις από την Σκοτεινή γωνιά : Μέρος 1ο

Ώρες, ώρες αναρωτιέμαι αν είναι σωστό να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε την τέχνη.
Διαβάζω ένα ποίημα, ακούω ένα κομμάτι...
Ανατριχιάζω...
Και να σου πάλι κάποιος που έρχεται να μου μιλήσει για δομές, για μορφολογία, για κρυφά "συγκεκριμένα" νοήματα πίσω από τις λέξεις και τους ήχους.
Ίσως να μας ενθουσίασε υπερβολικά το μυστήριο.  Το αποζητούμε τόσο απελπισμένα και ταυτόχρονα επιμένουμε να αποκαλούμε τη τρέλα μας φιλομάθεια.

"Έντρομο αφυπνίζεται κάποιο καμπαναριό,

ένοχο: η πίστη πρέπει να ξυπνάει πρώτα."

Πως μπορεί κάποιος να αναλύσει ένα τόσο απλά διατυπωμένο νόημα; 

Τι άλλο θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από τους στίχους αυτούς εκτός από την επιθυμία της ποιήτριας να ακουμπήσει τις καρδιές μας και μέσω των συναισθημάτων μας τελικά να ξυπνήσει την πίστη;

Δεν πρέπει να συγχέουμε τον προβληματισμό με την τυποποίηση. Γιατί τέτοιου είδους ανάλυση περί τυποποίησης πρόκειται. Και επιτρέψτε μου να πιστεύω πως η ανάλυση αυτή δεν έχει σχέση με τον προβληματισμό που θέλει ο κάθε καλλιτέχνης να προκαλέσει. Ουσιαστικά κάτι τέτοιο σκοτώνει την ουσία της τέχνης. 

Η τέχνη είναι ένα είδος έκφρασης με συγκινησιακή δράση θα έλεγε κανείς.

Λάθος.

Τέχνη είναι η φωνή την οποία για να ακούσεις δεν αρκεί να έχεις μυαλό και αυτιά. 

Η φωνή που τόσοι και τόσοι προσπάθησαν να φιμώσουν, ύπουλα στα σκοτεινά. 

Ποιος άλλος θα μπορούσε να φανεί τρομερός εχθρός, της ανθρωπότητας που προσπαθούν να δημιουργήσουν αν όχι η τέχνη;

Η τέχνη, που ο κυρίως σκοπός της είναι να αφυπνίσει συνειδήσεις.

Η τέχνη, που αγγίζει τα όνειρα και τις ελπίδες μας. 

Ακόμα και ο πιο σκοτεινός στίχος μας δίνει την δύναμη να τον αμφισβητήσουμε.

Όσοι ξεχνούν πως να ονειρεύονται και πως να μιλούν αρχίζουν να αναλύουν ελπίζοντας να νοιώσουν ξανά όπως τότε που συγκινούνταν. 

Όσο έχω τα λογικά μου θα γράφω. 

Αν κάποιος αποφασίσει να αναλύσει αυτά που έχω να προσφέρω είναι ελεύθερος να το κάνει. Αν τον ικανοποιήσει το γεγονός αυτό, θα με κάνει χαρούμενο.

Πολύ θα ήθελα όμως να συζητήσουμε τα συμπεράσματα του.

Βασίλειος Κ. 

 

     

   

 

What to say?

What to say?



What to say?
You are scared ...
When you spoke they asked of you to keep silent.
You obeyed ...
When you shouted they complained that you bother.
You respected them...
But we are so wonderfully made.
To be afraid,
to obey,
      to respect ...

Sincerely ...
or rather:
Sincerely?
We run unarmed inside the chaos of this world.
Sincerely?
There are hands on our quivering shoulders.
Sincerely?
We are defenseless against their power.
Sincerely?

NO!

Who am I to speak sincerely
when sincerity is not a word into Their vocabulary? 

If we did not have any voice ...
how would we criticize the Guardians?


Vassilios K.

Τι να πείς;

Τι να Πείς

Τι να πεις;

Φοβάσαι...

Όταν μίλησες σου ζητήσανε να σωπάσεις.

Υπάκουσες...

Όταν φώναξες διαμαρτυρηθήκανε ότι ενοχλείς.

Σεβάστηκες...

Μα έτσι είμαστε πλασμένοι.

Να φοβόμαστε,

να υπακούμε,

να σεβόμαστε...

Ειλικρινά...

ή μάλλον:

Ειλικρινά;

Τρέχουμε άοπλοι στο χάος του κόσμου.

Ειλικρινά;

Υπάρχουνε χέρια στους τρεμάμενους ώμους μας.

Ειλικρινά;

Είμαστε ανυπεράσπιστοι μπροστά στην δύναμη τους.

Ειλικρινά;

ΌΧΙ!

Ποίος είμαι εγώ να μιλήσω ειλικρινά,

όταν η ειλικρίνεια δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο Τους;

Αν δεν είχαμε φωνή...

πως θα κριτικάραμε τους Φύλακες;

Βασίλειος Κ.